//
En lezen maar...
Pas Uit Magazine

Annelies Beck verzint de werkelijkheid in debuutroman

“Ik ben benieuwd hoe mensen
rondlopen in mijn wereld”

“Als dit boek iets verandert, is het dat ik als interviewer nog meer mijn best zal doen om schrijvers tot hun recht te laten komen. Ze kunnen veel vertellen over hun keuzes en thema’s en ik vind dat je hen die kans moet geven.” VRT-journaliste Annelies Beck kan uren vertellen over haar debuutroman ‘Over het Kanaal’ en wie zijn wij om haar goede raad in de wind te slaan. Tot voor enkele maanden stelde zij de vragen. Nu leggen wij een recordertje onder haar neus.

August Keppens, de overgrootvader die Annelies Beck nooit gekend heeft, vluchtte tijdens de Eerste Wereldoorlog naar Glasgow. Een doos met oude documenten wekte haar nieuwsgierigheid. Wat begon als het achterhalen van een stuk onbekende familiegeschiedenis, gravend in archieven van Brussel tot Glasgow, groeide uit tot een roman. Tijdens haar intensieve zoekwerk stuitte de VRT-journaliste op een bijzondere brief van Marie Claes. Toen ze ook een connectie ontdekte tussen die jonge vluchtelinge en haar overgrootvader, lag de weg open voor een mix tussen fictie, waargebeurde feiten en historische personages. Annelies Beck bestempelt die toevalligheden als een godsgeschenk. Maar dwingt ze dat soort geluk niet af door zo verbeten te zoeken?

 “Stel me die vraag over drie boeken nog eens”, lacht de journaliste bij TerZake en presentatrice van het Radio 1 programma Vandaag. “Het is misschien wel een bangelijke gedachte dat het lot je voor maar één keer een cadeau geeft. Anderzijds moet je zoiets ook herkennen en ermee aan de slag gaan. Ik heb de afgelopen tien jaar regelmatig in archieven onderzoek gedaan. Voor die ene brief heb ik ontelbare uren saaie spullen moeten doorworstelen.”

Het aantal oud-strijders en overlevenden van WOI slinkt. Word jij hun plaatsvervanger?
Ik ervaar het niet als een opdracht, maar ik vond het wel bijzonder om met die laatste getuigen te spreken. Hun herinneringen en verhalen zijn heel kostbaar. Zowel romanschrijvers als historici die aan onderzoek doen, hebben een collectieve verantwoordelijkheid. Als ik daar een steentje aan kan bijdagen, ben ik daar heel blij mee. Het verhaal van de vluchtelingen sprak mij ook aan omdat ik parallellen zag met vandaag.

Ook vandaag zijn mensen op de vlucht. Al worden ze minder hartelijk ontvangen dan toen in Schotland.
Zeker in het begin staat die warmte van de Schotten buiten kijf. Groot-Brittannië zette zijn deuren open, zij stonden aan de goede kant van de oorlog en iedereen wou daar deel van uitmaken. Vandaag is de situatie anders. Een economische vluchteling is bijvoorbeeld niet hetzelfde als een politieke of oorlogsvluchteling. Ook in de perceptie en hoe we dat ervaren. Want in België is men vaak ook heel hartelijk en gastvrij. Denk maar aan de Kosovaarse oorlog, toen veel gezinnen hier onderdak boden aan vluchtelingen. Het heeft altijd te maken met hoe het wordt geduid.

Het Passa Porta Festival zette je op de affiche tussen tal van toppers uit de literatuur. Ging een droom in vervulling?
Zo had ik het eigenlijk nog niet bekeken (lacht). Als dit boek iets verandert, is het dat ik als interviewer nog meer mijn best zal doen om schrijvers tot hun recht te laten komen. Je hebt schrijvers die zeggen: ‘het staat allemaal in mijn boek, wat valt er nog over te vertellen’. Maar ze kunnen veel vertellen over hun keuzes en thema’s en ik vind dat je hen die kans moet geven. Ik vertel bijzonder graag over dit boek. Het is even wennen om aan de andere kant te zitten, maar ik voel me veilig. Het gaat niet rechtstreeks over mij, maar om mijn boek, het verhaal en de ideeën die erin zitten.

Je schrijft boekrecensies voor De Standaard. Ben je blij met de manier waarop ‘Over het Kanaal’ wordt onthaald?
Natuurlijk wil je graag dat er over je boek geschreven wordt en liefst positief, wat ook het geval is. Maar eigenlijk ben ik vooral nieuwsgierig. Wat lezen mensen in mijn boek? Werkt het? Geloven ze het? Nemen ze het ook nog mee nadat het boek uit is? Dat wil je als schrijver wel weten. Schrijven is echt een vorm van communicatie, zeker een boek. Je creëert een wereld en bent dan benieuwd hoe mensen daarin zullen rondlopen.
Bert Goessens

Annelies Beck – Over het Kanaal
Uitgeverij De Geus, 2011
Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Geef je e-mailadres op en krijg in de plaats meldingen van nieuwe artikels in je mailbox. Gratis dan nog!

Twitter Updates

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…

Vind ik leuk…

Advertenties
%d bloggers liken dit: