//
En lezen maar...
Columns, Solo

Het poëtisch kwartiertje

Het was dat de voordrager het publiek tijdens deze poëzieavond, die al bij al te lang aan het uitlopen was, er nog voor waarschuwde. “Ik heb nog een gedicht voor jullie, mensen. Een wielergedicht. En ik waarschuw jullie een beetje. Het zal een kwartiertje duren. Maar het is de moeite.”

Dat was even schrikken. Ik weet niet veel van poëzie, maar mag en kan een gedicht een kwartier duren? Definiëren we dat niet als een kortverhaal? 15 minuten gesproken tekst. ‘Hoeveel tekens zouden dat niet zijn?’, bedacht ik bijzonder professioneel. Als je zoals ik dagelijks topteksten moet afleveren, denk je al gauw in tekens. Inclusief spaties.

Speciaal voor dit gedicht had de voordrager zijn kostuumjasje uitgetrokken. Dat terwijl, te merken aan het gerits en het geroezemoes, het merendeel van het publiek zich al terug aan het opkleden was voor de receptie. Te vroeg. De voordrager twijfelde niet. Hij was een gevierd acteur. Een man van de scène ook. En nu hij op die scène stond, durfde niemand hem daar weghalen.

15 minuten? Goed dan. Ik was toch in fijn gezelschap. Zowel rechts als links van mij zaten mooie, jonge meisjes. Kon ik het niet meer horen, had ik toch iets om naar te kijken. Voor alles een passend alternatief zoeken vind ik een goede eigenschap. Misschien moet ik ook  eens een gedicht schrijven.

En de voordrager begon. Hij had het over Parijs-Roubaix. De hel. Nu de Ronde Van Vlaanderen het dichten niet meer waard is, mijn favoriete koers. En de voordrager slaagde in zijn opzet. Het publiek luisterde naar het gedicht. Een gedicht dat ondanks de verhalende lijn en de lengte, een gedicht bleef. Een wielergedicht, maar ook een droevig gedicht. Feiten en gevoelens over de jaren heen werden aan elkaar gekoppeld. Verbanden werden gelegd.  Van geboortedata over namen van winnaars naar diepe verliezen. Tranen van geluk en van verdriet. De voordrager bracht het voortreffelijk. Het was de moeite.

Het werden 15 minuten vol woorden en stiltes. Tijdens zijn adempauzes kon je geen stoel horen kraken, geen gecamoufleerde hoest vermoeden, geen speld horen vallen. Het enige wat je hoorde vallen, waren tranen. Drup. En zelfs de dichter, de eregast van deze avond die centraal en alleen op het grote podium zat, herkende zijn eigen gevoelens. Zelfs de dichter smaakte nog eens zijn tranen. De tranen die voor 15 minuten wieler- en levenspoëzie zorgden. Voor hem en ons voorgedragen op een verjaardagsfeest. Zijn feest. Dat van hem en zijn verloren zoon.

Advertenties

Reacties

2 gedachtes over “Het poëtisch kwartiertje

  1. Wat geniet ik van je teksten Bert

    Geplaatst door D'Haese | juni 29, 2012, 3:04 pm
  2. Mooie beschrijving Bert. We delen het op de bib pagina!

    Geplaatst door Silke D'Hondt | juni 29, 2012, 4:03 pm

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
Advertenties
%d bloggers liken dit: