//
En lezen maar...
Columns

Stom filmpje

papermanAls Disney met een tekenfilm op de proppen komt, worden vrouwen weer meisjes. Ze verzinken in nostalgie en vooral in romantiek. Ze willen weer Ariël, de kleine zeemeermin zijn. De schoonheid uit Belle & het Beest . Prinses Jasmine die Aladdin mag kussen. Als dat maar kon.

Wij, jongens, waren verliefd op Ariël, Belle en Jasmine. We vereenzelvigden ons met Simba, de leeuwenkoning, maar liever niet met het Beest of de klokkenluider. Al die personages zijn op ons netvlies gebrand. Ze ontroerden en doen dat nog steeds.

Veel leeftijdgenoten willen die nieuwe kinderfilms nog altijd zien, mij zegt het niets. Ik sta nu midden in het echte leven en wil echte verhalen. Geen moderne sprookjes uitgebeeld door vissen, speelgoedfiguurtjes of pinguïns, maar drama’s met echte mensen. Met borsten, tongen en lippen.

Tot vandaag. Want voor het eerst sinds de nineties wist een tekenfilmpje me te raken. Zes minuten lang werd ik op Youtube betoverd door geanimeerde beelden zonder woorden maar vol van liefde. Paperman komt uit de Disney-studio’s en is genomineerd voor een Oscar. Het vertedert en doet dromen. De grote mooie ogen van het meisje zijn Disney zoals ik het ken. De sfeer is nostalgisch, met een vervlogen treinstation, een kantooromgeving zonder computers en zwart-witschakeringen.

Slechts een detail krijgt echt kleur: de rode afdruk van lippen op een blad papier. Zoals in Schindler’s list , maar dan in een luchtigere context. Het duidt waarover dit gaat: liefde. Liefde overgebracht door rondvliegend papier. Eén rukje van de wind is voldoende voor een stoot van liefde.

Net als andere klassieke Disney-verhalen draagt ook deze getekende stomme film een boodschap uit. Het educatieve kantje dat van ons brave mensen moet maken, ons moet doen inzien wat goed en kwaad is en ons leert dat ook kabouters mensen zijn en dat dieren kunnen praten. Paperman gaat over toeval en hoe toeval omzetten in meeval. Dit liefdevolle filmpje doet ons geloven dat wie echt iets wil en bereid is alles op te geven, daar ook voor beloond kan worden. Door de wind, bijvoorbeeld.

(bert goessens)

Deze colum verscheen in De Standaard van 14 februari in de rubriek Desalniettemin

Bekijk Paperman: https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=aTLySbGoMX0 

Advertenties

Reacties

2 gedachtes over “Stom filmpje

  1. “Het moet opnieuw, opnieuw, opnieuw moet iemand schrijven hoe verliefd, verdrietig, blij hij – steeds opnieuw moet iemand daar woorden voor zoeken en die moeten bij elkaar zoals ze nog nooit hebben gestaan. Iemand moet dit lezen. Steeds opnieuw. Voor het eerst.” – ‘Opnieuw’, Kees Spiering

    Geplaatst door Lobke | januari 19, 2014, 4:15 pm

Trackbacks/Pingbacks

  1. Pingback: Column ‘Stom filmpje’ in De Standaard « Bert Goessens - februari 14, 2013

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
Advertenties
%d bloggers liken dit: