//
En lezen maar...
Columns

“Iedereen kan ziek worden”

denysDe dood van André Denys doet me terugdenken aan mijn eerste journalistieke ervaringen. En ook aan het noodlot. “Iedereen kan ziek worden”, zei de voormalig gouverneur me ooit. Een paar maanden later kreeg hij helaas gelijk.

Bij een afscheid worden herinneringen opgehaald. Vier keer heb ik André Denys in zijn functie van gouverneur gesproken voor een artikel of interview. De eerste ontmoeting brengt me terug naar mijn studententijd. Ondanks mijn onmiskenbare Denderklanken mocht ik stage lopen bij Radio 2 Oost-Vlaanderen. Weken bracht ik door in het veilige gezelschap van ervaren radioreporters die de provincie rondtrokken. Ik ging mee op reportage naar het bedevaartsoord in Oostakker, naar de verlaten huisjes in Doel en ik was er bij toen een of andere koning uit een dubieus land een bezoek bracht aan de stoeterij van Willy Naessens. Elke dag iets anders. Ik stond erbij, keek en luisterde ernaar. Naar hun prachtige stem. Mijn inbreng beperkte zich tot kranten doorzoeken, voorbereidende telefoontjes doen, korte nieuwsberichtjes schrijven, e-mails verwijderen of doorsturen. Wie wil spreken, moet durven. Mijn radio-onvriendelijke stem was een handicap, maar ik was vooral nog veel te bedeesd om echt mee te spelen.

Eén keer voelde ik mij een journalist. De Ronde Van Frankrijk zou aankomen in Gent en dus moest de Oost-Vlaamse gouverneur worden opgebeld voor een reactie in het avondnieuws. De reporters waren op pad en ik kreeg mijn kans. De eindredacteur van die dag waarschuwde mij: “De gouverneur is een babbelaar.” Ik moest voor de essentie gaan. En dus kroop ik in het kleine donkere opnamekot. Helemaal alleen. Met de telefoon trillend in de hand, klaar om met de andere op rec. te duwen. Ik deed zoals het me werd opgedragen: het gesprek voeren en hem dan vragen de essentie te persen in drie zinnen. Het lukte. Het kwam zelfs op de radio. Verder kwam ik niet. Hoewel me ooit werd gezegd dat ik op Peter Van de Veire leek, zal ik hem nooit worden.

Fit en scherp

Vier jaar later interviewde ik André Denys opnieuw. Hij bracht een bezoek aan Ninove om het nieuwe woonzorgcentrum officieel te openen. Ik was een pak minder bedeesd. Net voor hij vertrok, kon ik hem strikken voor een reactie. Hij blonk in de zon voor de foto. Ik had de gouverneur op de voorpagina. Een maand later mocht ik op bezoek in zijn prachtige ambtswoning aan de Gentse Vlasmarkt. We hadden een uitgebreid interview over zijn sportieve levensstijl. Denys was een fervent fietser. Ooit reed hij in dezelfde wielerclub als ‘Jempi’ Monseré. Daar was hij trots op. Hij wou het zelfs bewijzen met zwart-wit foto’s uit die tijd. ‘Wie ziet er op zijn 62ste nog zo scherp uit als de Oost-Vlaamse gouverneur André Denys? Zijn 80 kilogram en kwieke blik liegen er niet om’, zo opende mijn eerste artikel met een bekend iemand. Ik was trots.

Ondanks de vele recepties wou Denys fit en scherp blijven. Hij vertelde vol overgave hoe hij dat deed: “Tijdens de werkweek sta ik een half uurtje vroeger op om te stretchen. Ik rij dan even warm op mijn spinfiets en doe rug- en buikspieroefeningen.” Denys volgde zijn fysieke toestand maniakaal op. Met hartslagmeters en onder medische begeleiding van professoren. Niets liet hij aan het toeval over. “Op mijn 62ste voel ik mij niet veel minder dan toen ik 15 was. Uiteraard kan iedereen ziek worden, maar door te sporten investeer ik in mijn gezondheid op lange termijn.” Het was een dankbare zin voor het artikel, maar hij speelde paniekerig door mijn hoofd toen ik enkele maanden later vernam dat Denys longvlieskanker had. De gouverneur kreeg gelijk. Iedereen kan ziek worden.

Na het interview kreeg ik felicitaties van de gouverneur. Zijn woordvoerster gaf me zelfs een exemplaar van zijn boek ‘Mijn Ronde’, het relaas van zijn bezoek aan alle gemeenten uit Oost-Vlaanderen. Het staat al drie jaar in mijn boekenkast, de plastic verpakking zit er nog rond. Twee jaar geleden sprak ik de gouverneur nog heel even op de presentatie van de laatste Ronde van Vlaanderen met aankomst in Meerbeke. Een standpunt over waar de aankomst het jaar erop zou moeten liggen, wou hij niet innemen. Hij bleef neutraal zoals dat van hem in zijn functie wordt verwacht. De echte Ronde verdween, maar ‘Mijn Ronde’ zal in mijn kast blijven staan. Als een herinnering aan mijn eerste geslaagde journalistieke opdrachten, aan een aangenaam, rustig maar gedreven man en aan het noodlot.

(bert goessens)

Advertenties

Reacties

2 gedachtes over ““Iedereen kan ziek worden”

  1. Wow. Mooi geschreven

    Geplaatst door Thijs | mei 15, 2013, 4:10 pm
  2. een politieker maar vooral een mens van goede wil, die niet enkel in de politiek gegaan is om zich te verrijken en de vriendjes te plezieren. Ook een doorbijter en een vechter. Van welke partij ook: zulke mensen zouden we meer moeten hebben in de politiek.
    Spijtig dat hij ons zo vroeg verlaten heeft.

    Geplaatst door edwin | mei 24, 2013, 11:53 am

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
Advertenties
%d bloggers liken dit: