//
En lezen maar...
Columns

Cultuurtrut

chromatics-wim helsen“I have a cunning plan”, zei Baldrick, het hulpje van Blackadder in de gelijknamige Britse serie. Keer op keer stond dat slimme plan garant voor hachelijke situaties. Ik had ook zo’n plan. Maar het viel in duigen en ik bleef achter met één culturele voorstelling in plaats van twee. Spijtig, spijtig, spijtig.

Toen cabaretier Wim Helsen de data voor zijn nieuwe zaalshow ‘Spijtig, spijtig, spijtig’ aankondigde, zochten wij een voorstelling die nog niet uitverkocht was. Die vonden we in de Gentse Capitole. Tien maanden voor de grote dag hadden we de tickets al binnen. Onze agenda voor 2013 was zelfs nog niet gedrukt. Op televisie heb ik genoten van ‘Bij mij zijt ge veilig’ en ‘Het uur van de prutser’. Zijn volgende show zou ik live zien. Dat moest.

In augustus zag ik Chromatics op Pukkelpop. Het beste concert van 2012. Zonder aarzelen bestelde ik tickets voor hun optreden in De Vooruit van afgelopen woensdag. Het zou het beste optreden van 2013 worden. Dat moest. Tot ik de tickets van Wim Helsen herbekeek: Spijtig, spijtig, spijtig – 05/06/2013, 20:00. Een hartverscheurende keuze drong zich op. Ik haat beslissen.

De sociale media kregen lucht van mijn dilemma. Dagenlang werd ik gepest als ‘dé pechvogel’. Eén iemand noemde me zelfs ‘cultuurtrut’. Ik koos ervoor om niet te kiezen en ging aan het rekenen. Wim Helsen grapt 90 minuten. Chromatics speelt om 22u. Het nochtans interessante voorprogramma laat ik aan mij voorbijgaan. Je kan niet alles hebben. Tussen de Capitole en De Vooruit ligt 270 meter. Die zijn met mijn sprint zo te overbruggen. Een avondje vol cultuur stond me te wachten. Woord en muziek, ideaal voor een trut als ik.

Tot woensdagochtend. Een e-mail van De Vooruit bracht slecht nieuws onder de herboren zon: “Op vraag van de band zal Chromatics als eerste spelen en niet Glass Candy, zoals eerder gecommuniceerd. Het uurschema is hierdoor gewijzigd.” Alweer driemaal spijtig. Ik moest dus toch kiezen. Als je dan kiest, kies je voor de liefde. ‘I killed for love’, zingt de mooie zangeres van Chromatics. En dus koos ik voor Wim Helsen. Een stuk minder aantrekkelijk dan Ruth Radelet, maar een held van mijn lief en ik. Het was leuk, we lachten en glimlachten. Ook naar elkaar. Na de show gingen we 270 meter verder iets drinken. In een café vol cultuurtrutten.

(bert goessens)

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Geef je e-mailadres op en krijg in de plaats meldingen van nieuwe artikels in je mailbox. Gratis dan nog!

Twitter Updates

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…

Vind ik leuk…

Advertenties
%d bloggers liken dit: