//
En lezen maar...
Columns, Muziek

Italiaanse muziek wast goed af

La Prima EstateNiemand doet graag de afwas. Muziek kan de stapel borden niet verkleinen, maar de taak wel verlichten. Mijn mama probeerde het vroeger wel eens met Laura Pausini en Andrea Bocelli. Sinds gisteren volg ik haar voorbeeld. Italiaanse muziek wast goed af.

Nooit kreeg ik mijn handdoek sneller droog dan toen ik La Prima Estate van Erlend Øye op de radio hoorde. Ik bleef hem maar in het rond zwieren als op een trouwfeest tijdens Les Lacs Du Connemara. Ik gooide mijn benen los, zwaaide met mijn armen en brak geen glazen. Ik waande me in een komische musical over de Italiaanse maffia, dronken dansend op een exuberant bunga bunga-feestje. “Wat een feest”, zei de verrukkelijke radiostem van Kirsten Lemaire toen het nummer uitdoofde. “De hele Select-redactie staat hier op tafel.” Ik geloofde haar. Bijna stond ik in mijn afwasbak te spatten tussen schuimende messen en vorken.

Erlend Øye is de Noorse zanger van Kings of Convience en The Whitest Boy Alive. Vorig jaar verhuisde hij naar Sicilië. Daar leerde hij de taal door naar Italiaanse muziek te luisteren. Waarschijnlijk tijdens de afwas. Ik ken geen woord Italiaans, heb geen tijd voor avondonderwijs en volg dus maar zijn voorbeeld. Google vertaalt ‘la prima estate’ als ‘de eerste zomer’. De tekst gaat over Lucia, een Siciliaanse vriendin van Øye die net is afgestudeerd en de toekomst voor zich heeft. Na enkele luisterbeurten gaat het goed. “Vai, vai, vai, vai”, roep ik dolenthousiast bij het refrein.

La estate loopt op zijn einde. Maar nu de temperaturen nog even opveren, moeten we dit vrolijke lied misschien nog snel verkiezen tot de zomerhit van 2013. Het is geen nummer om op te hakken zoals honderden festivalgangers de voorbije weken deden tijdens Thunder van The Opposites. Het is ook geen vunzige R&B-hit om op te ‘twerken’ zoals bij Blurred Lines of Bubble Butt. Op La Prima Estate volstaat het te bewegen. Handjes te draaien. Het dansje in de vrolijke videoclip toont ons hoe. De Macarena, een andere zomerhit, is nooit ver weg. Het lichaam past zich dus vlot aan.

De komende dagen wordt het warm. Sean Paul komt naar ons land voor de Jamaican Party na de Memorial Van Damme en voor Crammerock in Stekene. Een tropisch Caraïbisch sfeertje wordt ons beloofd, maar ik wil naar Italië. Naar de zomer. Naar Lucia. Vai, vai, vai, vai!

(bert goessens)

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
Advertenties
%d bloggers liken dit: