//
En lezen maar...
De Standaard, Muziek

Futuristische rockopera op Crammerock

flaminglipsLangzaam afbouwen. Zo moet dat bij verslavingen. Om af te kicken van de warme festivalzomer vieren ze in Stekene het begin van het einde met Crammerock. 26.500 festivalgangers zagen er afgelopen weekend toppers als The Flaming Lips, Manic Street Preachers en Sean Paul.

Het plaatselijke festivalletje is groot geworden. Met de Main North en de Main South heeft het twee hoofdpodia in één tent. Je draaide van het ene optreden in het andere. Zo ruilden we Roland & Mauro snel in voor de verrukkelijke Stefanie Callebaut van SX. Terwijl het publiek na de bisronde van The Scabs nog stond na te hijgen, overtuigden Daan en zijn band al aan de overkant met een strakke set. La crise? Voorbij.

Terwijl Arno achter ons op zijn harmonica stond te blazen, kreeg op het andere podium het universum van The Flaming Lips vorm. Een ruimteschip vol lichtsnoeren was in Stekene geland. De band uit Oklahama City kwam er zijn nieuwe, donkere album The terror voorstellen. ‘Ik denk dat we wel even zonder ballonnen en confetti kunnen’, waarschuwde frontman Wayne Coyne eind maart in deze krant.

Met ‘Look… the sun is rising’ was de toon meteen gezet. ‘Fear is all you hear’, zong Coyne in zijn marsmanpakje terwijl hij een pop knuffelde. Fatalisme en pessimisme. Tot plots de confettikanonnen knalden en de futuristische rockopera ontplofte. Tijdens ‘The W.A.N.D.’ was het even feest. Toch stokte het tempo telkens weer. Om de droefenis het hoofd te bieden, vroeg Coyne als een priester zijn publiek om steun. Helaas kreeg ‘Race for the prize’ pas in het slot zijn kenmerkende vaart. Een ingetogen ‘Do you realize??’ werd niet de meezinger die hij altijd moet zijn. Het mooie ‘Try to explain’ daarentegen klonk hier, net als de andere nummers uit The terror, beter dan op plaat.

Op Crammerock kregen we niet de sprookjeswereld waar we graag lang en gelukkig in willen leven. Speelse songs als ‘She Don’t Use Jelly’ en ‘The Yeah Yeah Yeah Song’ maakten plaats voor bombast en tragiek. Na dertig jaar lijkt de realiteit de fantasiewereld van The Flaming Lips te zijn binnengeslopen. Maar de confetti, die blijft.


De iets kortere versie van dit verslag stond op 9 september 2013 in De Standaard.

flaming lips

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Geef je e-mailadres op en krijg in de plaats meldingen van nieuwe artikels in je mailbox. Gratis dan nog!

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
%d bloggers liken dit: