//
En lezen maar...
Columns

Van de grond met Ruth Joos

ruth joos ds weekblad

DS Weekblad 1 sept 2012

Music For Life zit er eindelijk op. De presentatoren deden hun best en leden voldoende kou. Maar dé radiofiguur van 2013 is natuurlijk Ruth Joos. Toen Radio 1 besliste haar programma Joos stop te zetten, stond de cultuurwereld op zijn kop. Plots luisterde iedereen naar Joos. Ik beken: ik niet. En toch ben ik een grote fan van Ruth Joos. Als zij zich boos maakt, ik ook. Als zij ontgoocheld is, ik ook. Als zij springt, ik ook. Want wij delen dezelfde angst en dat schept een band.

Ik leerde Ruth Joos door en door kennen via een artikel in DS Weekblad van september vorig jaar. In de rubriek Hit-and-run kreeg ze een aantal korte vragen voorgeschoteld. Wanneer was u het gelukkigst?, was de opener. ‘Zowat elke keer wanneer het vliegtuig veilig aan de grond staat’, antwoordde Joos. Met één zin stal ze mijn hart. Nooit gaf iemand een beter antwoord op een universele vraag. Het leek alsof we al jaren zielsverwanten waren. En het werd nog beter. Zo las ik dat ‘voetbal’ haar foutste guilty pleasure is en haar stopwoordjes ‘fuck, fucking en maat’ zijn. Dat bleek ook te kloppen. Twee weken geleden reageerde ze in de krant op de hele hetze rond het schrappen van haar programma: ‘Ik wou heel hard roepen: fuck you, ik ben steengoed.’ Op de vraag hoe ze later wil herinnerd worden, antwoordde ze profetisch: ‘Voor de buitenwereld als een vakvrouw.’ En zo geschiedde.

Iemand die herinnerd moet worden, is er meestal niet meer. Gelukkig zet Joos haar vakwerk verder bij Canvas. Geen definitief einde dus, al kwam ook die kwestie aan bod in de Hit-and-run vragenlijst. Wat is het dichtste dat u ooit bij de dood bent geweest? Ruth Joos: ‘Elke keer in een vliegtuig ben ik er in gedachten heel dicht bij.’ Ik smolt. Ik dacht aan de zwoele stem waarmee ze deze zin had gelipt en smachtte naar een kiss-and-run op, of nog liever, in de mond. Niets voelt zo intiem als met iemand je diepste angsten delen. Misschien moet ik samen met Ruth Joos maar eens van de grond gaan. Het vliegtuig nemen en onze angst overwinnen. Op het hoogste punt springen we uit ons vliegmachien. Hand in hand. Zullen we dan het gelukkigst zijn, of het dichtst bij de dood?

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Geef je e-mailadres op en krijg in de plaats meldingen van nieuwe artikels in je mailbox. Gratis dan nog!

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
%d bloggers liken dit: