//
En lezen maar...
Columns, De Standaard, Voetbal

Wat ik later wil worden

Klik op de foto voor volledige weergave

Klik op de foto voor volledige weergave

(De Standaard – 31 maart 2015) Vechten op training, douchen met een onderbroek aan en een boomlange Afrikaan naast je in de kleedkamer. Wij, voetballers, hebben de scènes uit de nieuwe VTM-serie Spitsbroers allemaal al eens meegemaakt. Of toch bijna allemaal. Want de ballen in de kruising, het spannende nummertje met een groupie op de massagetafel en een grote transfer zijn niet voor ons weggelegd. Gisteren kon u op VTM zien hoe voor de ene broer de droom van elke voetballer in vervulling gaat, terwijl de andere op de bank blijft zitten.

Ondanks het uitgebreide voetbalaanbod op televisie, zijn we blij dat iemand nog eens een poging onderneemt om het populaire spelletje om te zetten in fictie. Net als bij FC De Kampioenen, begint de eerste aflevering van Spitsbroers met een misverstand. Maar verder dan enkele ergerlijk uitgewerkte typetjes en Ella Leyers die de jongere Carmen had kunnen spelen, gaat de vergelijking niet op. Spitsbroers is, op die eerste minuten Limburgs dialect na, niet om te lachen. Integendeel. Wanneer niet topscorer Alan Moerman, maar wel zijn jongere broer Dennis wordt geselecteerd voor een testperiode bij eersteklasser Racing Genk, krijgen we drama.

Voetbal is geen oorlog, maar emotie. Om dat gevoel over te brengen, wordt in Spitsbroers alles wat bij het voetbal hoort mooi in beeld gebracht. De passeerbewegingen ogen vloeiend. We horen de noppen op de kleedkamervloer tikken, ruiken het gras als de spelers het veld betreden en zien hoe de kerktoren net boven het gemeentelijke stadionnetje uitsteekt. Vrouwelijke kijkers die het niet voelen, halen ongetwijfeld hun hart op aan de blote mannenbenen van Louis Talpe en Joren Seldeslachts. ‘Geile tijger’, wordt die laatste genoemd wanneer hij het veld in slow motion oploopt. Zoiets is ons vanuit de tribune nooit toegeroepen.

Dat we eindelijk een echt voetbalverhaal voorgeschoteld krijgen, is leuk. Maar in voetbal is afwerking een wezenlijk onderdeel van het spelletje. En Spitsbroers kent in de eerste aflevering te veel geforceerde momenten en overdreven acteerprestaties om het tempo in de match te houden. Toch is deze serie heel herkenbaar – en daardoor genietbaar – voor al wie ooit ‘profvoetballer’ antwoordde op de vraag ‘Wat wil je later worden?’.

‘Ik heb toch nog tijd’, zegt de gedegradeerde voetballer Alan Moerman als zijn droomtransfer naar Racing Genk afketst en zijn leven onvermijdelijk instort. Zelfs voetballers zoals wij, echte FC De Kampioenen, die godbetert niet meer kunnen degraderen, blijven hopen op die ene kans. En lukt dat niet, dan worden we gewoon vader van een zoon of twee.

Spitsbroers, maandag, 21.45 uur, VTM

De Postenpakker: Elke dag kijkt een redacteur met grote ogen naar het kleine scherm

Bekijk dit artikel ook online op www.standaard.be

 

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Geef je e-mailadres op en krijg in de plaats meldingen van nieuwe artikels in je mailbox. Gratis dan nog!

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
%d bloggers liken dit: