//
En lezen maar...
Solo, Voetbal, Zomaar

Balbezit

Op Facebook zag ik een foto met jonge voetballers voorbijkomen. Het was een stockfoto, maar er stond een opdracht bij: ‘Schrijf een monologue interieur vanuit het jongetje met rugnummer 9. De tekst moet maximaal uit 400 woorden bestaan.’ Ik nam nooit eerder deel aan een schrijfwedstrijd, maar ik zag iets in de foto. En dus…

foto-schrijfopdracht_7

 

Balbezit

Zolang de bal niet in mijn bezit is, kan ik er alles mee. Een rustige controle op de borst, totale beheersing op de dij. Panklaar voor mijn rechtervoet die de bal met een toets opzij beweegt en zo een opzittende verdediger aan de grond nagelt. Ondanks mijn uitmuntende controle zag hij toch een kans om me het leer te ontfutselen. Mis. Poes. Terwijl hij ontgoocheld achterom kijkt, ren ik naar het halve maantje. De zone van de waarheid nadert en iedereen kijkt naar mij, niet in het minst de doelman die nu voor me opduikt. Een twijfelaar in het strafschopgebied ben ik niet. Nooit geweest. In een fractie van een seconde weet ik meteen hoe het eindresultaat er zal uitzien. Succesvol. Alsof ik het al jaren doe, lijk ik mijn rechterbeen in stelling te brengen. De doelman werpt zich op zijn linkerkant om te anticiperen op mijn beweging. Maar anticiperen is niet voldoende. Want een voetballer als ik demonstreert. Met mijn zogezegd zwakkere linker laat ik de bal ijzingwekkend dicht naast de benen van een vallende doelman in het net glijden. Wat volgt, hoef ik niet te beschrijven. Succes.

Als de bal wel in mijn bezit is, ben ik niets waard. Terwijl hij tussen twee verdedigers door mijn richting uitkomt, ga ik aan het denken. Over hoe het zou kunnen zijn als die bal straks in mijn voeten belandt. Over wat ik zal moeten doen, wil ik demonsteren. Over hoe ik er zal uitzien als iedereen naar mij kijkt. Over hoeveel meter ik nog moet overbruggen om de zone van de waarheid te bereiken. Wat staat ze ver, dat halve maantje. Ik geraak er nooit. Net als ik wil zuchten bij het besef dat er me nog zoveel te doen staat, raakt de bal mijn borst. Hij springt zo ver weg dat mijn dij zelfs niet de kans krijgt hem te beroeren. Mijn rechtervoet kan er nog net met de punt bij. De punt die hem nog wat verder duwt. Een gretige verdediger gaat er mee aan de haal. Ik kijk hem na. Mis. Poes. Balbezit is zo overroepen.

(foto: www.shutterstock.com)

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
Advertenties
%d bloggers liken dit: