//
En lezen maar...
Columns, Solo, Zomaar

Plassen tegen een kantoorpilaar

mark mars 1 blog

MARK magazine

Schrappen uit het lijstje bedrijven waar ik ooit zou willen werken: Mars. Schrappen uit mijn boodschappenlijstje voor deze week: Mars.
Toch niet door die terugroepactie van vorige maand, toen het snoepbedrijf werd geplaagd door restjes plastiek in enkele van zijn producten? Nee, hoor. Ik at rustig verder van de doos Celebrations op mijn bureau. Maar na het lezen van een reportage in het magazine MARK (Werken voor merken) dat vorige week bij de krant zat, kijk ik toch anders naar die lekkernijen.

Het artikel ‘Wat een hondenleven’ toont hoe personeelsleden van Mars hun huisdieren mee naar het werk nemen. We zien foto’s van iemand die belt terwijl hij een labrador aan de leiband houdt, een hond die rustig meekijkt naar een laptop, hoe een bureau ook uitgerust is met een ligmat en waterbak. Gezellig. “Wie vindt het niet leuk, wanneer een hond ’s morgens parmantig het kantoor komt binnenwandelen, tijdens een lastige vergadering begint te snurken, of gedurende een middagdipje liefdevol zijn kop op je schoot legt?”, zegt de marketing director.

Het nieuwe werken

Onze afkeer maakt plaats voor wat meer begrip wanneer blijkt dat Mars naast snoep ook dierenvoedsel produceert. Lekker. Ik lees ook dat het dierenpersoneelsbeleid enkel van toepassing is in de Petcare-kantoren van Mars. Niets dan voordelen bovendien, want het zou verdorie ook nog eens gezond zijn. Vijf overgelukkige werknemers mogen getuigen: “Masha is een Russisch-Nederlandse mix. Ze denkt dat ze een mens is”, zegt Steve. Of Gillian over haar hond Alfie: “Daarnet nog heeft hij even tegen een kantoorpilaar geplast. Het is en blijft een mannetje, he.” Ook al was het maar even, die hond heeft gepist tegen een met smarties bedrukte pilaar. Gezond.

Het nieuwe werken neemt een nieuwe wending. In plaats van meer en meer thuis te werken, nemen we ons huis en alles wat erbij kan horen mee naar de werkvloer. Alles voor het welzijn en de gezondheid van de werknemers. Een fascinerende evolutie aangezien ik binnenkort vader word. Na twee weken vaderschapsverlof krijgt mijn vriendin wat ze verdient: moederschapsrust. De baby gaat gewoon mee naar mijn bureau. Want dat is gezellig. Wie vindt het immers niet leuk wanneer een baby parmantig tussen de bureaus kruipt, krijst tijdens een lastige vergadering of gedurende een middagdipje met een volle pamper op je schoot belandt? Zeg het me: wie?

 

mark mars 2 blog

MARK magazine

 

 

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Geef je e-mailadres op en krijg in de plaats meldingen van nieuwe artikels in je mailbox. Gratis dan nog!

Twitter Updates

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…

Vind ik leuk…

Advertenties
%d bloggers liken dit: