//
En lezen maar...
Columns, Muziek, Zomaar

Prinselijk levensverhaal

Zondagochtend nam ik de tijd om de krantenbijlage over de dood van Prince te lezen. Van A tot Z, behalve het blokje over hoe Prince Rogers Nelson eventueel misschien wel eens mogelijk gestorven zou kunnen zijn. Het gaat me om de carrière. En net als bij het lezen van al die overzichtsartikels bij de dood van David Bowie, voelde ik me nietig. Klein. Misschien zelfs kleiner dan Prince zich zo vaak gevoeld moet hebben. In lengte, want zijn levenspad oogt zo groot. Op 18-jarige leeftijd tekende hij al bij Warner Music, waarna elk jaar een album of meer volgde. En zo volgen zinnen tot bladzijden over zijn verwezenlijkingen en hebbelijkheden in de bijlage. Sommige stukjes zijn me bekend, andere komen daar nu bovenop. Het ene na het andere succes, een dipje, vrouwen, een kentering, de geboorte van een zoon, de dood van een zoon, de zin en vrijheid van het leven. Al die creativiteit. Hij had het allemaal zoveel meer dan wij.

Toen David Bowie in januari zijn laatste plaat uitbracht, bedachten enkele fans de website supbowie.com. Je vult je leeftijd in en ziet wat Bowie op die leeftijd deed. Als 32-jarige kreeg hij een klap in het gezicht van Lou Reed, ontdek ik daar. Een anekdote uit een rijk leven waarin hij nog klappen zou krijgen. Confronterend toch, wat die muziekgoden al op jonge leeftijd hadden bereikt en waar ik toen stond. Toen ik achttien was, hadden zowel Prince als Bowie al tientallen platen afgeleverd. Voor miljoenen mensen opgetreden en in films gespeeld. Daar wist ik op enkele hits na, niks van. Ik luisterde naar De Afrekening en naar de grunge cd’s die ik leende van mijn nicht. Ik was al trots dat ik als kotstudent naar Gent kon.

Moet je je daar slecht, beschaamd of nietig bij voelen? Nee, zullen therapeuten zeggen. Iedereen is uniek, volgt zijn eigen weg, naar zijn eigen kunnen. En als ik nu eens regelmatig een artikeltje van enkele zinnen schrijf, daarin wat over mezelf leuter, over wat ik doe of zie of hoor of voel, over het kleine en grootse dat me nog te wachten staat, die dan verzamel op een webblog en zo creativiteit en voldoening vind? Dan heb ik me op het eind toch ook een gratis extra bijlage bij elkaar geschreven. Net als bij de mogelijke dood van Bob Dylan of Eddy Merckx staat alles dan al klaar. Zo.

Prince De Standaard

Advertenties

Reacties

Nog geen reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Geef je e-mailadres op en krijg in de plaats meldingen van nieuwe artikels in je mailbox. Gratis dan nog!

Twitter Updates

Archief

Recente reacties

Thijs Goessens op In Ninove?
Thijs op Nieuwe blog: Hoe ik nimmer het…
Thijs op Was het nu ’82, ’83 of ’8…
Thijs op Voldoende
Silke Goessens op Het oudejaarshitlijstje van 20…
%d bloggers liken dit: